Kun je het perspectief, het beeld van de wereld van de ander aannemen? Zonder het ermee eens te zijn gewoon omdat iedereen verschillend is? Hiermee bedoel ik: kun je neutraal zonder oordelen wat je ervan vindt, de ander ontvangen vanuit een open nieuwsgierigheid naar verschillen? Zo van: Goh, interessant ik hoor hier een heel andere mening…..

Kun je als je hiervan iets vindt dit neutraliseren op een manier die rust en ontspanning geeft? Die empathie oproept wellicht voor jezelf en/ of voor de ander(en)? Hoe gaat je interne dialoog en wat vertel je jezelf. Een verschil (in visie, werkwijze, tempo) kan een aanleiding zijn om met elkaar in gesprek te gaan. Je hebt last van de consequenties van het verschil en wil graag dat het anders gaat. Wellicht worstel je met de gedachte hoe je jouw beste versie, vorm of werkwijze geregeld kan krijgen. Aannames of oordelen worden vaak bevestigd en er ontstaat wij/zij denken en ieder probeert zijn gelijk te halen. Een toon is gezet. Dit is een beleving van afgescheiden zijn van collega’s, teams en organisatie.  

Kun je vervolgens vanuit die neutraliteit weer uitreiken naar de ander met empathie en vertrouwen? Of zit je vol met onprettige gevoelens en is er geen ruimte het verschil?

Kun je vervolgens opnieuw uitreiken naar de ander vanuit de neutraliteit en besef dat als je uitreikt je opnieuw kunt verbinden. De verschillen onderzoeken en de dialoog aan te gaan, verbindend te luisteren in plaats van reageren of je gelijk te willen halen.